Wat mij in de lagere school in de les geschiedenis verteld werd over de christelijke kruisvaarders, die naar Jeruzalem trokken om er het graf van Jezus Christus te ‘bevrijden van de goddelozen’, was compleet onjuist. De kruistochten waren rooftochten met vele plunderingen en moordpartijen, die veelal eindigden nog voor ze Jeruzalem bereikt hadden. En Jeruzalem was niet bezet door ‘goddelozen’ maar daar woonden al eeuwenlang vooral Arabieren die er samen met de joden een monotheïstische godsdienst beleden, namelijk de islam en het judaïsme (net zoals de christelijke ‘bevrijders’).
Dat wij hier in Europa door de rijke beschavingen in het Oosten en het Zuiden meer dan alleen het gebruik van windmolens leerden kennen, maar ook de Arabische cijfers (ter vervanging van de Romeinse), de oude Griekse cultuur (die door Arabische geleerden vanuit het Arabisch naar het Latijn werd vertaald en overgeleverd), de Arabische romantiek (of erotiek) die de narren aan het hof van vrome, katholieke vorsten beïnvloedde, bepaalde Arabische gerechten die nu nog in Spanje, Malta en Sicilië worden klaargemaakt, en dat zelfs de Vlaamse schilder Jan Van Eyck sterk werd beïnvloed door de Arabische wereld… dat kreeg ik zelfs in het secundair onderwijs niet te horen of te lezen.
Gelukkig is er het boek Klein Arabisch Prentenboek van Lucas Catherine. Sterk aanbevelenswaardig aan al wie de huidige beeldvorming over Arabieren in de media (als criminelen, terroristen, enzovoort) hartsgrondig beu is.
José Delrue