Als Hera, zijn goddelijke vrouw, niet in de buurt was, had oppergod Zeus bijna alles te zeggen in de wereld. Hij had vernomen dat Hephaistos de eerste vrouw, Pandora, had gevormd uit water en aarde. Lang daarvoor had Prometheus van Zeus de opdracht gekregen om de mens te maken.
De oppergod zond nu deze Pandora naar de mensen om onheil onder hen te brengen. Hij was kwaad geworden omdat diezelfde Prometheus vuur uit de hemel gestolen had met het doel ‘zijn’ mensen uit hun ongelukkige toestand te verlossen. Vuurtje-stook was daarbij niet zijn bedoeling!
Pandora, nu, had de bevalligheid en schoonheid van een godin. Hermes schonk haar ook de spraak en plantte schaamteloze gedachten en een bedrieglijke aard in haar wezen. Zo kreeg zij een eigenschap die geen enkele andere sterveling had: nieuwsgierigheid. Om zijn straf ten uitvoer te brengen had Zeus haar, en stoemelings, een grote doos geschonken waarin alle mogelijke ongelukken zaten opgesloten. Haar man maande haar meermaals aan de kruik niet te openen. Op een dag kon Pandora toch haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en bevrijdde zo alle rampen, ziekten en zorgen die zich over de aarde verspreidden: aan het zorgeloze bestaan van de mens was een einde gekomen.
Maar wij hadden intussen toch vuur. We konden daar van alles mee doen. Koken, ons verwarmen, wassen en plassen. Tijd om boeken te drukken en meer kennis te verwerven. Op zeker ogenblik vond de heer James Watt een methode uit om warmte om te zetten in mechanische energie. De welstand steeg sneller en sneller. Het aantal levende mensen steeg exponentieel. Uit de nog niet lege doos van Pandora kwamen CO2 en erger nog, CH4. Meer en meer, tot het hier zo warm wordt dat alle leven verdwijnt.
De intussen al wat oudere Zeus zag dit vanuit zijn Olympus graag gebeuren. “Make Olympus great again!” Hij had die leuze ergens opgescharreld. “Gedaan met dat ‘vuurtje -stook’. Met mensen heb ik het gehad. Hera, kom mijn rug eens krabben!”
Moraal van het verhaal: eat shit, billions of flies can’t be wrong.
Louis Lagae