‘Vuur en vlammen voor elke staat’. Dergelijke stickers kreeg ik mee met Buiten de orde, een Amsterdams Anarchistisch tijdschrift. Vuur en vlammen, wat bedoelen ze ermee? Ja, dus alles kapot omdat het allemaal bullshit is en totaal anders dient te zijn voor een betere wereld. Meer leugens, bedrog en besparingen om allerlei domme redenen hebben we niet meer nodig. Meer geframede praatjes van politici die ver van de straat staan hebben we niet nodig. Is een staat het omgekeerde van de straat? Lijkt wel waar, die mensen met hun tienduizenden euro verdiensten lijken ver van straat en vertegenwoordigen de staat. Dus geef mij maar meer Jan met de pet uit de straat in de staat.
Vuur en vlammen voor elke staat. De dingen beheren vanuit vertrouwen in plaats van wantrouwen. De vreemde is niet het gevaar, het stigma wel. Zouden we elkaar niet meer mogen vertrouwen en liefhebben? Wel, stop dan met de Jan met de pet te blameren vanuit de staat. Vergeet niet: Jan is misschien ook Mohammed met de pet die hier heel zijn leven is opgegroeid. Dat het dan diversiteit is, is een rijkdom die nog niet is benut, shame.
Vuur en vlammen voor elke staat, vooral deze die kapitalisme steunt. Kapitalisme vernietigt, het gedraagt zich volgens biologen als een virus. Schakel het geld uit, vervang het door iets, misschien best wel meer meritocratisch solidair met allen die uit gelijkwaardigheid met elkaar behandeld worden, nogal raar geformuleerd maar ja.
Vuur en vlammen voor elke staat die enige vorm van oorlog steunt, big shame! Geef mij nu eens mensen die willen sterven voor ‘de natie’? Ze zeggen nu niet meer “ik wil sterven voor het land”. Jongens worden nu naar het leger gelokt, maar niet met de boodschap om kanonvlees te zijn. Toch was het in terzake nodig om aan de Vredesbeweging te vragen of we bommen moeten sturen voor de vrede, hoe absurd! Dus niet meer Ten Oorlog, maar Ten Vrede, of ook: tevreden.
Te(n) Vrede(n)
Hey, hallo, erg hé, zo oorlog, erg hé al die doden.
We zijn hier nu toch omdat we daar niet meer op hopen?
Hey hallo, erg hé al die doden in oorlog vroeger en nu.
We zijn hier voor een herdenking van iets dat vind ik wel
schaamtelijk is voor de mensheid.
Erg hé, oorlog.
Ik vraag me af,
wil er hier iemand net zoals begin vorige eeuw zeggen:
ik wil sterven voor de natie?
De tijdsgeest is nu hoop ik toch anders.
Hey hallo, erg hé, oorlog.
Maar hey, iets positief, gaan jullie akkoord dat het nu toch
meer vrede-achtig is dan toen?
Hoop op vrede, laat dat niet wegvallen.
Hoop, liefde, broederschap, voor elkaar zorgen,
solidariteit, dat is ook menselijkheid,
een goedaardige menselijkheid, tes toch de waarheid.
Vorige eeuw zei men veel: ‘ten oorlog’, ‘ten oorlog’.
Wel, ik heb een antwoord dat denk ik beter is:
ten vrede, ten vrede.
Horen jullie ook ‘tevreden’,
dus samen, doen jullie aub mee?
Ten vrede ten vrede ten vrede ten vrede ten vrede
(als ik ze meekrijg en dan kan stoppen is mijn laatste woord)
dit is een van de bestaansredenen van vredescomité Kortrijk.
Jérôme Duchateau
rede uitgesproken op 11 november in het stadhuis van Kortrijk
p.s. en ja, ik kreeg er genoeg mee