Katrien, of Triene voor haar vrienden. Aan engagement geen gebrek. Deze oud-lerares is een vredesduif pur sang. Ze bouwt mee aan tal van (sociaal-artistieke) projecten. Ze straalt liefde en dankbaarheid uit in alle windstreken.

Ik ben eigenlijk vanaf het allereerste begin in de Unie gerold, dankzij mijn goede vriend Frank. Dat is ondertussen bijna 35 jaar geleden. Ik heb dus de hele geschiedenis van de Unie meegemaakt. Wat mij vanaf het begin raakte, was dat hier met heel gewone mensen iets werd gecreëerd. Mensen die anders misschien nooit aan bod zouden komen, kregen een stem, een plaats en een rol.

Door de jaren heen is mijn engagement steeds verder gegroeid. Ik draai volgens een beurtrol mee in de Koffieklets en sta bij voorstellingen in de bar of aan de ingang. Ik schrijf voor het Zorgelozen Krantje en De Gazet van de Unie. Als er flyers moeten worden rondgebracht of krantjes van adresetiketten moeten worden voorzien, help ik ook mee. Soms vraag ik mij af of er nog iets is waarbij ik niet betrokken ben. (lacht)

Ik ben ook vrijwilliger bij het Vredescomité. De Unie onderschrijft mee het engagement van Kortrijk voor Vrede en staat achter die boodschap. Dat is opnieuw een manier om verbinding te maken met activiteiten en mensen uit andere verenigingen. Ik vind het belangrijk dat de Unie samenwerkt met organisaties die dezelfde sociaal-artistieke en maatschappelijke visie delen.

Samen met de vrouwen van A’kzie en de Unie maakten we de theatervoorstelling Het dorp dat vergat te dromen. In het begin had die nog geen vaste vorm en werkten we vooral met improvisatieoefeningen. Dat is net het mooie aan zo’n proces: je weet nog niet waar je zal uitkomen. Door samen theater te spelen, groei je als groep naar elkaar toe. Je ontdekt hoe je op elkaar kan steunen en elkaar kan vertrouwen, en je leert elkaar intenser kennen.

Theater vraagt ook discipline en verantwoordelijkheid. Als de groep op jou rekent, moet je er zijn. Maar wanneer je uiteindelijk samen op het podium staat, ben je ook trots op wat je met elkaar hebt opgebouwd.

Voor mij is de Unie een oase. Een plek waar mensen van overal samenkomen, om het even wie en om het even vanwaar. Je kan er tot rust komen en je dorst lessen: je dorst naar liefde, warmte, genegenheid en contact. Mensen ontsnappen er even aan hun zorgen of eenzaamheid en luisteren naar elkaars verhalen. Iedereen kan zelf invullen waarom hij of zij komt. Maar ik zou zeggen: kom gewoon eens langs. Je bent hier welkom. Het is hier goed.

Elke première steunt op Zorgers. Iedere repetitie heeft soep, koffie en eten nodig. Marie-Anne is onze diepe spits. Ze verdeelt haar zorg over ons volledige speelveld. Elk sociaal-artistiek traject steunt op de Marie-Annes van deze wereld.

Ik kom uit Sint-Denijs, maar woon ondertussen al dertig jaar in Kortrijk. Ongeveer tien jaar geleden kwam ik Geert tegen in de stad. Ik kende hem nog van vroeger en vroeg of de Unie open was. Daarna ben ik naar de villa gegaan en maakte ik voor het eerst kennis met de werking. Sindsdien ben ik hier blijven komen.

Ik schrijf verjaardagskaartjes voor de Zorgelozen. Dat zijn er ongeveer 250 per jaar. Daarnaast help ik graag achter de schermen bij de voorbereiding van onze sociaal-artistieke projecten en repetities. Ik maak soep, zet alles klaar – van de tassen tot de koffie – en help in de keuken. Ook zorg ik voor de planten. Eigenlijk ben ik daar niet zo goed in, dus zocht ik op wat elke plant nodig heeft. Als geheugensteuntje gaf ik ze allemaal een kaartje met verzorgingstips. (lacht)

Met de verjaardagskaartjes willen we zoveel mogelijk Zorgelozen verrassen. De hele ploeg en de Zorgelozen zetten er hun handtekening op. Zo laten we iemand weten: jij hoort bij de Unie. Op een verjaardag vieren we dat iemand er is. Ik vind het belangrijk dat die persoon dan even in het zonnetje staat.

Mijn kleine geluk zit in de ontmoetingen. Een Zorgeloze die komt aanwaaien, iemand nieuw leren kennen en samen een koffietje drinken: dat vind ik heerlijk. ’s Morgens ben ik vaak vroeg wakker en is mijn eerste gedachte: ik ga naar de Unie. Ik zet koffie, lees mijn krant en steek soms een kaarsje aan. Als iemand binnenkomt, ben ik er al en is de plek een beetje opgewarmd. Als ik naar de Unie mag komen, is het een beetje feest in mijn hart.

Hier is geen drempel. Iedereen mag binnenkomen en gewoon zichzelf zijn. De mensen zijn vriendelijk voor elkaar en de vriendschap krijg je hier eigenlijk vanzelf.

Voor mij is de Unie een levensboom. Iedereen mag hier vruchten dragen en al die vruchten worden verwelkomd. Niet alleen de mensen zijn welkom, maar ook wat zij doen en aan de Unie geven. Verbreek de muren tussen mensen, verzamel hun verhalen en vertel ze verder.

Koken is een kunst, zegt Kenzo. Meermaals komt hij aangewaaid, altijd met een nieuw verhaal. De prins van onze keuken tovert gerechten en desserts op tafel voor de Unie en al haar gasten. Kenzo, het is een pateeke!

Ik ben bij de Unie terechtgekomen via De Kier, het verslavingscentrum in Kortrijk. Ik was toen op zoek naar vrijwilligerswerk en hielp eerst bij het opbouwen en afbreken van een tribune. Vanaf het begin voelde ik mij hier thuis. Na een gesprek met Heroen begon ik als vrijwilliger bij de Koffieklets.

Mijn eerste Koffieklets herinner ik mij nog goed. Het was een donderdagnamiddag en ik stond pannenkoeken te bakken. Daar heb ik mijn passie voor bakken teruggevonden, die ik door mijn verslaving een beetje kwijt was. Ik ben kok van opleiding en groeide daarna door naar de kookploeg. Daar ben ik met hart en ziel opgesprongen.

Nu zet ik mij vooral in voor Resto Ratatouille, ons sociaal restaurant op de laatste vrijdag van de maand. Mensen kunnen er komen eten en betalen wat ze kunnen. Met de kookploeg zorgen we ervoor dat er iets lekkers op tafel staat. Daar ben ik wel fier op.

Wat ik plezant vind, is dat je met mensen bezig bent en je kennis kan doorgeven. Het maakt niet uit of iemand goed kan koken. Alleen al het feit dat mensen komen helpen, is belangrijk. Even samen snijden, koken en uit de sleur van het dagelijkse leven stappen. Soms zegt iemand eerst: “Ik kan dat niet”, en blijkt het daarna toch te lukken. Dat maakt mij blijer dan wanneer iemand alleen tegen mij zegt dat het lekker was, want we doen het samen.

Tijdens het koken hoor je ook de verhalen van anderen. Dat geeft mij het gevoel: oké, ik sta er niet alleen voor. Ik ben niet de enige die problemen heeft. Voor mij heeft de Unie veel betekend in het terugkeren naar de maatschappij. Door opnieuw deel uit te maken van een groep leer ik omgaan met mensen, met stress en met de gewone dingen van het leven.

Als ik de Unie als een gerecht moet omschrijven, kies ik voor een taart met duizend verschillende smaken. Iedereen komt hier om een andere reden, neemt er een stukje van en vindt er iets van zichzelf in terug.

Giulieta, deze Peruviaanse schoonheid, worstelt tussen hier en daar. Als grafisch ontwerper geeft ze onze sociaal-artistieke projecten vorm, op papier én op de planken. Haar zuiderse stem is steevast politiek, altijd met het goede in zich. Giulieta staat bij ons voor diversiteit.

Toen ik in 2019 vanuit Peru naar België kwam, begon ik de stad te ontdekken. Overal zag ik hetzelfde woord: korting, korting, korting. Ik zag blije gezichten bij al die vrouwen en dacht: yes, dit is een soort shopping therapy. Ik hou van korting. (lacht)

In het begin passeerde ik vaak door de Pluimstraat. Ik woonde dichtbij en kwam hier soms om eten te kopen, maar ik had nooit gedacht dat achter deze deur zo’n plek zat. In 2022 nam ik deel aan een poëzieproject rond diversiteit en deed ik vrijwilligerswerk bij FMDO. Zo ontdekte ik de wereld van de Unie.

Mijn Nederlands was toen nog niet zo goed en in het begin was ik een beetje shy. Als buitenlander weet je niet altijd wat er gaat gebeuren wanneer je ergens binnenkomt. Gaan de mensen met je praten? Gaan ze naar je lachen? Maar hier voelde ik mij meteen welkom. Ik kon mezelf zijn en had het gevoel: ik hoor hier ook bij.

Ik begon met poëzie en daarna deed ik een beetje van alles. Ik deed mee aan de voorstellingen Klankenkoorts en Ofnietekoop en maakte illustraties voor De Gazet en het Zorgelozen Krantje. Ik kwam ook naar de Koffieklets om mijn Nederlands te oefenen. Voor mij is de Unie warm, artistiek en creatief.

Als grafisch ontwerper vind ik vooral de vrijheid belangrijk. In Peru werkte ik ongeveer tien jaar voor bedrijven. Daar waren veel regels en moest ik precies doen wat de klant vroeg. Bij de Unie kan ik meer experimenteren, mijn eigen stijl gebruiken en met beelden een verhaal vertellen. Ook het maken van een affiche voor een theatervoorstelling was een mooie challenge.

Theater was voor mij helemaal nieuw. Op een podium weet je niet hoe mensen zullen reageren en of ze je begrijpen. Maar ik ontdekte een andere kant van mezelf en kreeg meer vertrouwen.

Mijn advies? Don’t be afraid. De eerste keer dat ik bij de Unie kwam, stond ik voor een gesloten deur en twijfelde ik. Maar iemand opende de deur en nodigde mij uit om binnen te komen. Dat wil ik ook aan anderen meegeven: wees niet bang. Soms moet je gewoon de deur openen en ontdekken wat erachter zit.

Branko spreekt met een geheel eigen verbeelding en creativiteit. Hij is geen man van grote woorden. Poëtische geesten toveren de wereld beter. Met zijn herkenbare handtekening fleurt hij ons sociaal-artistieke huis op met bonte kleuren.

De eerste keer dat ik hier kwam, was samen met mijn tante tijdens de Koffieklets. Zij was al jaren een grote fan van Geert Six. Later kon ze door gezondheidsproblemen niet meer komen, maar ik ben hier blijven komen. Tot op vandaag.

Ik vond het meteen een heel positieve omgeving. Het maakt hier echt niet uit hoe je eruitziet of wie je bent. Het is een open-minded, warme plek. Heel positief.

In het begin werd mij gevraagd of ik zin had om mee te komen stickeren. Daarna heb ik ook iets gemaakt voor de Gazet. Van daaruit is het stilaan gegroeid en kreeg ik de kans om meer creatieve dingen te doen.

Mijn opleiding is binnenhuisdecoratie. Mijn laatste job vond ik eigenlijk mijn leukste job. Ik maakte decors en belettering voor discotheken, grote namen en thematische evenementen. Dat waren soms echt zotte projecten, maar heel tof om te doen.

Hier heb ik al veel leuke dingen mogen maken. Een van de dingen die mij het meest is bijgebleven, is toch de taart die we gemaakt hebben. Dat was echt supertof. Je hebt een idee, je mag dat voorstellen, samen uitwerken en uiteindelijk zie je het echt tot leven komen. Dat is zalig.

Het is altijd een uitdaging. Het is nooit hetzelfde en het is nooit saai. Er is meestal een richtlijn en van daaruit krijg ik meteen allerlei ideeën. Die stel ik dan voor en samen bespreken we wat mogelijk is. We houden ook rekening met praktische dingen, zoals het budget. Maar uiteindelijk creëren we samen iets. En dat vind ik geweldig.

Als ik de Unie als een kunstwerk zou moeten omschrijven, zou ik iets uit de popart nemen. Bijvoorbeeld een werk van Keith Haring. Zijn werk is herkenbaar, vrolijk en optimistisch. Het spreekt jong en oud aan, maar er zit altijd een boodschap achter. Zelfs als het simpel of minimalistisch lijkt, zit er toch iets betekenisvols in.
Voor mij is de Unie gewoon een tweede thuis. Een warme plek, een positieve plek, een creatieve plek. Een plaats waar je jezelf kan zijn en waar je je volledig kan uitleven.

Eva de gulle kwam via het Regenboogcafé bij ons binnen, met haar lach en de wil om beter te worden in het spelen en maken. Intussen is ze een onmisbare schakel geworden in vele van onze sociaal-artistieke projecten. Ze wil vooral doen groeien. Eva staat voor eeuwige bloei.

Toen ik naar Kortrijk verhuisde, voelde dat als een nieuw begin. Ik had mijn verleden achtergelaten en dacht: oké, ik begin hier terug. Maar dan ben je hier. Alleen. Ik kende niemand in de stad en moest mijn plek vinden.

De eerste keer dat ik bij de Unie binnenkwam, voelde ik meteen een huiselijke en warme sfeer. Mensen zeiden meteen goeiedag. Dat voelde gewoon goed. Sindsdien ben ik naar de Koffieklets blijven komen.

Het belangrijkste dat de Unie mij gegeven heeft, is een sociaal netwerk. Dat geeft een veilig gevoel en een gevoel van thuishoren. Toen ik hier aankwam, was ik eigenlijk alleen. Nu zitten we soms met tien mensen samen aan tafel. Dat groeit, zoals in een echte familie: je leert elkaar beter kennen en het wordt steeds hechter.

Het mooie aan de Unie is dat je verschillende kanten van jezelf kan ontdekken. Zo ben ik ook in het theater gestapt. In het begin was op scène staan niet zo makkelijk. Luid genoeg praten was echt een drempel waar ik over moest. Maar je daagt jezelf uit en merkt dat je daarin groeit.

Ofnietekoop was mijn eerste voorstelling en een heel bijzondere ervaring. We hebben die volledig samen gemaakt, ook de teksten. Iedereen had zijn eigen inbreng. Het hele proces, van het maken tot het spelen op scène, gaf mij een enorme boost.

Voor mij komen mijn mooiste herinneringen allemaal samen in de Koffieklets. Dat is echt het fundament van de Unie, waar alles begint en samenkomt. De vriendschappen die daar ontstaan, groeien ook verder buiten de Unie. Je doet samen boodschappen, gaat samen op uitstap of helpt elkaar wanneer dat nodig is. Zo blijft het niet beperkt tot de Unie, maar groeit het verder in het dagelijkse leven.