Iedereen komt gelijk op de wereld, naakt… voor rijk of arm gelijk… als basis, is dat natuurlijk waar. Je moet je wurmen door het te nauwe geboortekanaal. Ook de dood is gelijk voor iedereen… natuurlijk, rijk of arm, je hersenactiviteit is nul, geen hartslag, stoppen met ademen, dan ben je dood en voor sommigen verlost.
Maar is dit nu werkelijk gelijk voor iedereen?
Ben je geboren in een betere omgeving, dan zijn de kansen groter voor gezondere voeding, studie, gezondheid, culturele belevenis. Dus een betere ontwikkeling en langer gezond leven.
Gelijk in de dood… ik brul van het lachen. Wie kon zich een begrafenis permitteren om 11 uur in de kerk om dan in een familiegraftombe bijgezet te worden in de boulevard van het kerkhof? In India bestaat die ongelijkheid ook. De ultieme plaats om uw laatste adem uit te blazen is in Varanasi, aan de voor de hindoe heilige rivier de Ganges. Binnen de 24 uur moet je gecremeerd worden. Dus zijn er rijke families die de toekomstig stervende begeleiden naar Varanasi, en daar wachten op het ultieme moment, in een hotel. De brandstapel wordt klaargemaakt, het lichaam, in stof gewikkeld krijgt er zijn plaatsje. De aanwezige familieleden, geen vrouwen – deze zijn te emotioneel, groeten de dode, de ‘oudste zoon’ heeft de taak driemaal rond de stapel te wandelen met brandend stro, om dan de brandstapel aan te steken. Na de crematie worden de assen gedoneerd aan de Ganges. Hoe dichter bij de kade het vuurke stookt, hoe duurder. Natuurlijk is niet iedereen gelijk… hout is bijna onbetaalbaar geworden. Voor wie het minder goed heeft… zijn er elektrische crematoria buiten de stad, al dan niet groepsverbrandingen, volgens vraag en aanbod.
Frank Mulleman