“Van winden en wolven eer de aarde kartelt: geen mens zal de andere nog sparen.” (Edda, Völuspá)
De eindtijd komt eraan. Binnen een gekende afzienbare termijn.
We ondergaan de vele soorten ellende die Ekster had voelen aankomen. En in groter wordende mate. Wij wonen in een van oudsher bevoorrechte streek. Het aantal leefmilieuvluchtelingen is hier dan ook groter. Wij vernamen al eerder dat er een milieuvluchtelingenstroom ontstaan was van iets meer dan een miljard mensen. Zoals jullie, mijn lezers, weten kunnen staatsgrenzen deze stromen niet tegenhouden. De Mens schoot, ook nu weer, veel te laat in actie.
We stellen vast dat over de ganse wereld het aantal zelfmoorden sterk stijgt.
Mijn vader zag hoe hij de eenzaamheid van de zelfmoord zou kunnen lenigen. Hij onderzocht hoe hij een ‘feestelijk(er)’ euthanasie zou kunnen organiseren. Hij herlas A brave new World (1932) van Aldous Huxley, wiens grootvader bevriend was met Charles Darwin. In het boek is er sprake van een komende verplichting tot euthanasie aan de leeftijd van zestig jaar. Ook voorspelde Huxley veel zelfdoding omdat het mensenleven te banaal zou geworden zijn. Hij zag zulk afscheid als discreet, snel en zonder drama.
Vader vond gemakkelijk een tiental van zijn familieleden als ‘first adopters’. De happening zou best in groep plaatsvinden. Hij organiseerde een laatste 12 uur ongeremd genieten. Eerst werd een alom geliefd streekmenu geserveerd. Patatten met saucisse. Met extra pittige mosterd en sterk bier. Met fabrieksworsten die even goed waren geworden. Daarna drugs en spelen tot…
Later, toen ook vader het leven niet meer aankon, nam hij zelf deel aan een sessie van zijn galgenmaal. Sedert ben ik opvolger, samen met mijn vrouw. Wij zetten vaders goed werk verder. Wegens groot succes organiseer ik nu sessies met grotere groepen ineens. Meer en meer bieden zich gehele families aan tot in de derde graad. Ook groepen met andere bindingen zoals wielerclubs, kaartclubs, een loge… De deelnemers worden op voorhand ingelicht van het verloop. Ik heb een tijdje met het idee gespeeld om de deelnemers een contractje te doen ondertekenen. Hun onroerend goed zou mij voor de helft toevallen. Fair enough. Maar ik had nog voldoende geweten over. Ik stel de boeddhisten gerust dat wedergeboorte was afgeschaft. Dat is een van mijn standaardgrapjes. Na een matig gebruik van alcoholische dranken werd oxytocine (het ‘knuffelhormoon’) toegediend en daarna gradueel sterkere drugs. Tijdens deze kunstmatige genotsclimax sliepen ze vredevol en voor altijd in, hemel of geen hemel. Tot nu kwamen er geen klachten.
Ten laatste.
“Arma virumque cano…”
Ekster had, rond 1980, vruchteloos, geprobeerd om geboortebeperking te doen realiseren. Het exponentiële van de groei omkeren naar het tijdelijk exponentiële van de afname.
Ik wou dat er een hemel was. Om daar mijn geteleporteerd gesprek met Hem verder te zetten. Keuvelend bij een goede pater. Over de eeuwen heen en dan ‘de visu’. De enige bekommernis van deze goedman lag bij de redding van de Mens. Begrijpe wie kan!
Er was eens… een Ekster die slechts een mijnkanarie kon zijn. En nu is het verteltselke uit.
Louis Lagae, Pittig Ekster
Aan de Heer Hoofdredacteur,
ik schreef u op 8 november 2019 dat ik het voor de laatste keer over de noodzaak van geboortebeperking zou hebben. Ik verwacht uw mededogen dat ik het nog eens ten berde breng. U zal begrijpen waarom.
Ik vergelijk wat ik schrijf met volgende passus uit het artikel van Hannah Ellis-Petersen in uw krant De Standaard van heden woensdag: “Mishra (de rechter) voegde eraan toe dat de vervuiling zo ernstig is geworden ‘dat burgers in de zwaarst getroffen gebieden liever afgemaakt zouden worden met explosieven dan een trage en pijnlijke dood te moeten sterven door vervuilingsziektes als kanker’.”
Ik waarschuw voor de extinctie. De mens beleeft nu 2 cruciale decennia. Thermodynamici zoals ik zien dat sterker in. Radicalere maatregelen tegen extinctie zijn uiterst dringend wat niet genoeg ingezien wordt. De volgende 20 à 50 jaar zijn cruciaal. Ik weiger mezelf als een doemdenker te beschouwen. De enige maatregel die met zekerheid de extinctie zal voorkomen is opgelegde geboortebeperking, binnenkort. Kost niet veel (kan cruciaal zijn, bij enig nadenken). Men moet het de mensen voorleggen, quod certe non, nu. Het is minstens onzeker dat nieuwe technologieën tijdig (vóór 2030-2050) betaald en geïnstalleerd zullen zijn. Ik ben zeker dat u dat inziet.
Ekster (Magp19)