Avo, Piet, Johan, Filip, Peter, Carlos, Nirda, Maurits, Olive, Frank, Johan, Yvette, Victor, Conny, Angelo, …
De voorbije jaren moesten we al afscheid nemen van veel Zorgelozen. Samen met kunstenares Valentine Kempynck creëerden we een symbolische plek in de Unie waar zij tot rust konden komen: een ‘banksje’ waar de dood rust vond en het leven kracht…
Banksje ging terug op een gebruik aan de Frans-Vlaamse grens. Door bakstenen werd de nokpan van het dak van een huis verzwaard, om dat dak sterker te maken en beter bestand tegen storm en wind. (In de hoofden van de mensen: als bescherming tegen heksen en boze geesten.) Die bakstenen deden denken aan een klein bankje – het zag er trouwens ook zo uit.
Deze traditie zette Valentine verder. Op woensdag 24 september kwamen we samen om haar te horen vertellen over banksje – waar het vandaan kwam, wat het betekende en waarom ze het deed. En op zaterdag 27 september keerden we terug, dit keer om samen met haar – en met de onmisbare koffie en taart – het banksje op de nok van het dak van onze zaal te bouwen.
Zo boden we de Zorgelozen die we moesten laten gaan de mogelijkheid om dichtbij te blijven. Op die manier kreeg ook de dood zelf een nieuwe plaats, en maakte hij het huis van het leven sterker.
